Ode aan mijn docent informatica

Gepubliceerd op

Vragen?

Ilse de Jonge

Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11
Stuur mij een e-mail

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over ons traineeship.

Aanmelden

Op een feestje kom ik een oud-klasgenote tegen. Eind jaren ’90, begin jaren ’00 zaten wij samen op de middelbare school. Ik vertel haar dat ik Informatiemanagement studeer en krijg de blik vol ongeloof en verwarring die ik meestal krijg.

Vragen?

Ilse de Jonge

Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11
Stuur mij een e-mail

Ik ben het inmiddels wel gewend, de vraag of dat niet heel ingewikkeld is, moeilijk is, een mannenwereld, en of het niet eng is. Hoe jonger de vraagsteller hoe angstiger de blik in zijn of haar ogen. De twintigers van nu zijn dol op YouTube en Instagram maar de techniek die er achter zit lijkt beangstigend. Waarop ik die persoon bij voorkeur bemoederend toespreek dat het niet zo eng is als het lijkt. ‘Je hoeft heus niet bang te zijn.’ Nederland heeft mensen nodig die niet bang zijn voor ICT en techniek, en ergens hoop ik steeds opnieuw tijdens zo’n gesprek dat ik daar een steentje aan bij kan dragen.

Mijn gesprekspartner vertelt me dat ze nu als docente op onze oude middelbare school werkt. Ik vraag haar hoe het gesteld is met het vak informatica op ‘onze’ school. De invulling van het vak ICT op een gymnasium (immers een school vol leergierige kinderen) zegt iets over de manier waarop het onderwijs tegen ICT aankijkt. Een praktijkvoorbeeld, dat lijkt me interessant. 

De reactie van mijn oud-klasgenote komt als een verassing; ze begint spontaan te lachen. Het vak is, met docent en al, rond mijn eindexamen ten onder gegaan. Het bestaat al lang niet meer. Ik kijk haar beteuterd aan. Ik herinner me het vak informatica als bijzonder en anders dan alle andere vakken. Ook de docent was anders dan de rest, hij was een ‘zij-instromer’. Een term die je toen nog niet zo vaak hoorde. Iemand uit de praktijk. Iemand die veel werkervaring had opgedaan maar nog weinig ervaring met een horde pubers of met lesgeven. De klas was vaak chaotisch, een vreemde snuiter die niet paste tussen de rest van de meer traditionele docenten.

Jongere lezers kunnen het zich waarschijnlijk niet voorstellen, maar we leerden bakbeesten van computers op een handige manier gebruiken.

Jongere lezers kunnen het zich waarschijnlijk niet voorstellen, maar we leerden bakbeesten van computers op een handige manier gebruiken (we hadden nog geen laptops, tablets en smartphones). Met bloed zweet en tranen heb ik in HTML een Harry Potter-website gebouwd. Super tof. In de pauze legden klasgenoten me uit hoe je op je grafische rekenmachine simpele spelletjes of spiekbriefjes kon programmeren. Hoewel dat geen onderdeel van het vak was durfde ik me nu voor het eerst een beetje open te stellen voor de dagelijkse kost van de gemiddelde ICT-nerd op een middelbare school. Ik had zojuist zelf een website gebouwd, hoe moeilijk kan het zijn om zelf een spelletje te programmeren? Eitje.

Ik was geen nerd. Ik vond vriendinnen, jongens, kleding en andere puberdingen interessanter dan programmeren of gamen, maar de docent van het vak informatica heeft mij wel een goede basis meegegeven. Een basis waarmee ik met mijn tijd mee kan gaan, een tijd vol technologische ontwikkelingen, iets waar ik nu in ieder geval geen angst voor heb. Ik kijk er met interesse naar en probeer er wat van te begrijpen. En als ik het niet snap dan laat ik mensen het mij uitleggen, zoals mijn klasgenoten dat vroeger deden in de pauze.

Daarom breng ik een ode uit aan mijn docent informatica. In de hoop dat middelbare scholen massaal vreemde ICT snuiters gaan aannemen, om ICT bereikbaarder te maken en om bij een grote groep jongeren de angst voor ICT weg te halen. Om jongeren van nu te laten zien dat er meer is dan YouTube en Instagram. Dat er een hele wereld achter schuil gaat en dat die niet eng is. Dat ook meisjes zelf een website kunnen bouwen. Dat de ICT niet alleen voor nerds is, en dat het iets is waar je niet bang voor hoeft te zijn. En dat je klasgenoten maar ook je collega’s je dingen kunnen uitleggen. Je hoeft niet bang te zijn. Het komt goed.

Columnreeks

Deze column maakt onderdeel uit van een tweewekelijkse reeks, waarin Jonge Informatieprofessional Ilse de Jonge schrijft over iets wat ze meemaakt in haar dagelijks leven. Over de relatie tussen overheid en burger en de invloed van digitalisering op de samenleving. Over wat ze ziet tijdens haar werk als Jonge Informatieprofessional of leert tijdens haar opleiding, de Master of Public Information Management (MPIM). Over de invloed van digitalisering, het nieuws en de wereld om haar heen, maar ook over haar collega's, ambtenaren, borrelen op het plein en vergaderingen op maandagochtend.

Lees hier de andere columns van Ilse

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over ons traineeship.

Aanmelden