Mijn oma en het postkantoor

Gepubliceerd op

Vragen?

Ilse de Jonge

Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11
Stuur mij een e-mail

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over ons traineeship.

Aanmelden

Vragen?

Ilse de Jonge

Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11
Stuur mij een e-mail

Mijn oma raakte plotseling haar vrijheid kwijt toen ze van de één op de andere dag zelf geen geld meer kon pinnen. Als ze even boodschappen wilde doen moest ze mij bellen om het geld voor haar te gaan halen. Ze was niet gevallen, ze was niet dement, ze heeft geen ongeluk gehad of iets anders naars: ze was weliswaar een beetje slecht ter been, maar met een rollator of een scootmobiel kon ze een heel eind komen. Nee, het lag aan iets anders: het postkantoor ging sluiten. Van de één op de andere dag ging het postkantoor in de buurt dicht. Klanten werden doorverwezen naar het postkantoor in het centrum. Een afstand die voor mijn oma met haar rollator veel te ver is. 

Bij de ontwikkeling van beleid gaat de overheid te vaak uit van zelfredzaamheid

Vorige week presenteerde de Nationale ombudsman zijn jaarverslag. Hij gaf ons daarin zes vuistregels mee. Omdat de overheid er voor de burger is, mogen er geen mensen buiten de boot vallen. Bij de ontwikkeling van beleid gaat de overheid te vaak uit van zelfredzaamheid. Een norm waaraan de burger moet voldoen, wil hij deel kunnen hebben aan onze inclusieve samenleving. De ombudsman wijst ons erop dat ouderen vaak niet of nauwelijks uit de voeten kunnen met de digitale versnelling die de overheid heeft ingezet. Terwijl het wel om belangrijke levensbehoeften gaat.

Het postkantoor was voor mijn oma heel erg belangrijk. Niet voor de postzegels of om pakketjes te sturen, maar voor de pinautomaat. In de supermarkt kon ze niet met pin afrekenen, het apparaat stond voor haar te hoog om het goed te kunnen zien. De pinautomaat in de straat was ook geen optie want het ding piept en spuugt je bankpasje uit. Handig, die pinautomaten. Als je onverhoopt wordt afgeleid tijdens het pinnen dan reageert het ding snel en trekt het de aandacht van je omgeving door te blokkeren en te piepen. Een slimme uitvinding voor jonge mensen, maar niet ingesteld op ouderen die niet zo snel kunnen lezen en met de rollator er tussenin niet altijd even snel op alle knopjes kunnen drukken. Bij het postkantoor kon mijn oma geld pinnen bij een medewerkster. Voor mij trouwens ook een geruststellend idee, omdat er niemand op straat stiekem met haar mee stond te kijken. Maar met het verdwijnen van het postkantoor kon mijn oma geen kant meer op.

Een kleine verandering kan grote gevolgen hebben. Zo ook voor mijn oma. Kan de overheid mijn oma niet zo nu en dan als voorbeeld nemen, bij het vormen van nieuw beleid?

Columnreeks

Deze column maakt onderdeel uit van een tweewekelijkse reeks, waarin Jonge Informatieprofessional Ilse de Jonge schrijft over iets wat ze meemaakt in haar dagelijks leven. Over de relatie tussen overheid en burger en de invloed van digitalisering op de samenleving. Over wat ze ziet tijdens haar werk als Jonge Informatieprofessional of leert tijdens haar opleiding, de Master of Public Information Management (MPIM). Over de invloed van digitalisering, het nieuws en de wereld om haar heen, maar ook over haar collega's, ambtenaren, borrelen op het plein en vergaderingen op maandagochtend.

Lees hier de andere columns van Ilse

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over ons traineeship.

Aanmelden